دل ریش ریش

دل ریش ریش

وقت آنست که با پُتک زنم بر سر خویش
او که بنهاده همارا دو چشم در برِ خویش

درمانده بود دل  شب و روز  کز بَرِ ارواح
بر دیده و دل همچو ز الوان تر و تشویش

دل را چه شود  کز برِ خویش  رنج برآید
بیچاره دل از عشوه ی این یارِ کج اندیش

از شاهد ناخواسته ز دل در همه احوال
رمزی است کزو دل بُود اغفال   کما بیش

ای دل ، حذر از یار فریبا  ز پس و پیش
کز سوسه گذارد همه خش بر دل ریش ریش

آنکس که بر  دیده و دل جامِ مَی اش بود
انسانم و انسان چه با کیش و چه بی کیش

یاسوج
دوم بهمن یکهزار و سیصد و نود و شش
نیای گودرزی

   

اشعار ...